Wizyta w Klubie Seniora

15 marca 2019

W dniu 11 marca 2019 roku, do Klubu Seniora udała się z wizytą Pani Barbara Kamysz-Wietecha – pracownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej Wietrzychowice, aby przybliżyć Seniorom zakres spraw jakie można załatwić w GOPS.

Pani Barbara przedstawiła prezentację na temat: świadczeń z Pomocy Społecznej, Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, możliwości uzyskania Karty Dużej Rodziny oraz skorzystania z pomocy rzeczowej w ramach Programu Operacyjnego Pomoc Żywnościowa.

Omówiła także zasady korzystania ze świadczeń, które obsługuje GOPS,
a  podczas luźnej dyskusji  udzielała odpowiedzi na szczegółowe pytania Seniorów.

„Bezpieczny dom – szczęśliwa rodzina!”

12 marca 2019

Kampania Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie prowadzona przez Zespół Interdyscyplinarny d/s Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie

 

W ramch kampani profilaktycznej w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w dniu 12 marca 2019 roku, na terenie Ośrodka Opiekuńczo-Rehabilitacyjnego Dla Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej Intelektualnie w Jadownikach Mokrych, miała miejsce wizyta Policjantów
z Komisariatu Policji Żabno na czele z Komendantem podkom. Dominikiem Rzepeckim. Podczas wizty policjanci opowiedzieli zebranym dzieciom i młodzieży o swoim zawodzie, między innymi jaką rolę pełni policjant w społeczeństwie, również w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie, budując tym samym zaufanie do służb mundurowych. Podczas spotkania funkcjonariusze policji zainicjowali dyskusję z zebranymi dziećmi i młodzieżą, którzy bardzo chętnie włączali się do rozmowy odpowiadając rzeczowo na zadawane pytania.

Przewodnicząca Zespołu Interdyscyplinarnego Barbara Kamysz-Wietecha opowiedziała
o współpracy Ośrodka Pomocy Społecznej z Policją w zakresie przeciwdziałania przemocy
w rodzinie oraz o rozpoczętej  kampanii „Bezpieczny dom – szczęśliwa rodzina”, w ramach której będzie przeprowadzony konkurs na prace plastyczne a później wystawa tych prac. Pieczę nad zorganizowaniem prac plastycznych na terenie ośrodka obejmie Pani Marzena Cierniak, która jest członkiem Zespołu Interdyscyplinarnego d/s Rrzeciwdziałnia Przemocy w Rodzinie.

Podobne działania w ramch kampanii będą miały miejsce w innych placówkach oświatowych na terenie Gminy Wietrzychowice.

Na zakończenie wizyty Policjanci zaprosili dzieci i młodzież do obejrzenia radiowozów, pokazując poszczególne ich funkcje. Uczestnicy, wśród śmiechu  i ogólnego zadowolenia robili pamiątkowe zdjęcia, a policjanci wręczali im drobne prezenty i gadżety.

Serdecznie dziękujemy funkcjonariuszom Policji: podkom. Dominikowi Rzepeckiemu, dzielnicowemu st. sierż. Dawidowi Dziedzicowi oraz asp. Andrzejowi Mrówce z Komisariatu Policji w Żabnie za włączenie się w Kampanię „Bezpieczny dom – szczęśliwa Rodzina”.

W ramach edukacji społeczności lokalnej w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie GOPS Wietrzychowice prezentuje artykuł, który porusza temat powiązania samotności z przemocą

22 lutego 2019

Wirus samotności

 

Jakie są związki poczucia samotności z przemocą doznawaną wśród bliskich? Co jest skutkiem, a co przyczyną? Czy można w ogóle mówić o samotności w przypadku osób splecionych silną, chociaż destrukcyjną więzią?

Różne są rodzaje samotności, zła i dobra, wesoła i smutna, konstruktywna i wyniszczająca. Jest też samotność z dala od ludzi i wśród ludzi. Przemoc w związku lub rodzinie jest chyba najgorszym, najsmutniejszym i najbardziej wyniszczającym przykładem samotności wśród ludzi, i to ludzi, którzy są nam najbliżsi. A przynajmniej mieli tacy być.

Moja definicja złej samotności mówi, że jest to niemożność tworzenia trwałych i satysfakcjonujących związków z ludźmi oraz wszelkie, związane z tym konsekwencje. Mogą one fizycznie izolować od innych osób albo popychać w stronę niszczących relacji. Trudno powiedzieć, co jest gorsze. W izolację odsuwamy się zwykle już na początku, zniechęceni do kontaktu z ludźmi, natomiast w przypadku przemocowego związku jest to proces, ale dość szybko postępujący – od poczucia szczęścia i nadziei na przyszłość do kompletnej pustki i bezsiły.

Przyczyny samotności

Jak to się dzieje? Czy taka samotność jest po prostu wynikiem strasznego błędu, który może przydarzyć się każdemu, czy raczej ma swoje korzenie w przeszłości, jak wirus, który czeka w uśpieniu i ujawnia się wtedy, gdy organizm jest osłabiony? Na wszystkich etapach naszego życia można być samotnym na różne sposoby. Najbardziej oczywiste jest przeniesienie dziecięcej samotności w dorosłość na zasadzie wiernej kopii. Jeśli jesteś traktowana/traktowany przez rodziców jak przedmiot, spotykasz się z ich agresją i w takiej atmosferze wyrastasz, to taki rodzaj rodzinnego współżycia staje się czymś w rodzaju normy, do której porównujesz inne związki. Jeśli wtedy na twojej drodze stanie ktoś, kto traktuje cię trochę lepiej, jest duża szansa, że wybierzesz go na swojego partnera w poczuciu złapania Pana Boga za nogi. Możesz nie zdawać sobie sprawy, że twój partner od samego początku źle cię traktuje, bo po prostu twój punkt odniesienia jest zbyt nisko. Nie będziesz wtedy słuchać dobrych rad, przecież zakochany człowiek patrzy na świat przez różowe okulary. Poza tym wreszcie pojawia się szansa, by skończyć z tą okropną samotnością. Niejednokrotnie słyszałem od bitych przez partnerów kobiet, że „przynajmniej nie bije po twarzy” albo „bije tylko wtedy, gdy zasłużę”. To takie smutne próby udowodnienia sobie, że i tak jest lepiej niż w relacji z ojcem. Jeśli w dodatku matka tkwiła w patriarchalnym schemacie i poddawała się biernie swojemu domowemu „sędziemu”, to taki wzorzec jeszcze bardziej pogłębia się w kobiecie znaną od dzieciństwa, samotność wśród bliskich.

Samotność a nadopiekuńczość

Różne są doświadczenia dziecięcej samotności. Pomyślmy o dziewczynce, która ma kilkoro młodszego rodzeństwa i w wyniku trudnej sytuacji rodzinnej, musi się nim zajmować (zwykle są to najmłodsze dzieci w rodzinie). W związku z tą sytuacją przejmuje na siebie obowiązki dorosłych, dlatego proces dorastania następuje zbyt szybko, co jest równoznaczne z wczesną utratą dzieciństwa i niezaspokojeniem związanych z nim potrzeb. Skutkuje to specyficznym rodzajem samotności, kiedy to córka jest ważna dla całej rodziny jako wsparcie dorosłych, jednak nie istnieje jako dziecko, które zwyczajnie potrzebuje przytulenia i wspierania jego rozwoju. Jeśli taka osoba zostaje później zauważona przez jakiegokolwiek mężczyznę, stłumione potrzeby nagle się ujawniają i wtedy jest ona w stanie zrobić dla niego dokładnie to, co robiła dla rodzeństwa – czyli zapomnieć o sobie. Dopóki trwa miesiąc miodowy, zwykle jest dobrze, ale gdy dochodzi do podziału codziennych obowiązków, z dużym prawdopodobieństwem większość z nich weźmie na siebie, zwłaszcza że osoby tak odpowiedzialne często wiążą się z mężczyznami dziecięco uroczymi, ale też mocno niedojrzałymi. W tym momencie zaczyna się proces, który prowadzi do destrukcji: ona coraz bardziej się angażuje w zarządzanie domem, a on zajmuje się zabawą, jak jej młodsze rodzeństwo. Ona coraz więcej daje (mając nadzieję, że to poprawi relacje w związku), dlatego on zaczyna coraz więcej wymagać. Jeśli pojawi się dziecko, on zwykle przyjmuje rolę bardziej starszego brata niż ojca, na nią spada coraz więcej obowiązków, z których przestaje się wywiązywać, bo ma ich za dużo. Zaczyna tracić panowanie nad sobą i pokrzykiwać na dziecko. Za powyższe zostaje krytykowana i karana, skąd już bardzo blisko do przemocy finansowej lub fizycznej. Tragizmu tej samotności dodaje fakt, że tego typu osoby nie poskarżą się nikomu, zwłaszcza rodzicom, ponieważ same traktowałyby to jako dowód swojej winy i braku umiejętności.

Mężczyzna jako ofiara przemocy

W swojej praktyce zawodowej spotykam się także z sytuacjami, kiedy to mężczyzna doświadcza przemocy, chociaż oczywiste jest, że w patriarchalnej kulturze będą to rzadsze przypadki. Tutaj zwykle dużą rolę odgrywa samotność związana z opuszczeniem przez ojca – może to być fizyczna nieobecność, zaniedbanie obowiązków albo ucieczka ojca w pracę. Swoją samotność dziecko próbuje sobie wtedy zrekompensować zbliżeniem do matki. Jeśli matka dodatkowo w wyniku złości wdrukuje w głowę chłopca obraz mężczyzn jako trutni, którzy tylko zawodzą innych i wszystko psują, to łatwo będzie mu się z takim obrazem mężczyzny zidentyfikować. Potem, w wieku dorosłym, trudno mu będzie stworzyć udany związek partnerski, raczej znajdzie kobietę, która nim pokieruje i przy której będzie mógł płacić za grzechy ojca i wszystkich mężczyzn. Proces destrukcji w tym przypadku polega na tym, że mężczyzna nie jest akceptowany i w końcu zaczyna być karany za swoją bierność, w wyniku czego przypisuje sobie jeszcze więcej winy i staje się jeszcze bardziej bierny i posłuszny, co z kolei wzmaga złość partnerki. W tego typu związkach w konsekwencji może pojawić się psychiczna i fizyczna przemoc, doprowadzając do sytuacji, gdzie w jednym domu mieszkają sfrustrowani, całkowicie sobie obcy, samotni ludzie.

Jak samotność prowadzi do przemocy?

Warto także powiedzieć, w jaki sposób samotność może prowadzić do stosowania przemocy. W tym przypadku przyczyną przemocy może być surowe wychowanie przy pomocy dużej ilości kar i nagród, z deficytem bezwarunkowej, ciepłej miłości ze strony matki. Chłopiec tak traktowany z jednej strony zachowuje się (albo stara się zachowywać) jak bezbłędna maszyna, z drugiej zaś nie umie poradzić sobie z wieloma niezrozumiałymi dla niego uczuciami, które prowadzą do impulsywnych zachowań. Może to być hazard, nałóg albo przemoc. W wyniku niewykształcenia w sobie zdolności samokojenia, nagromadzone emocje muszą znaleźć ujście na zewnątrz. Nie chodzi oczywiście o usprawiedliwianie agresji trudnym dzieciństwem – takie są po prostu konsekwencje bezdusznego „zimnego wychowania”. Przemoc rodzi przemoc. Poziom izolacji, wewnętrznego napięcia i poczucia bezwartościowości jest u takich mężczyzn ekstremalnie wysoki. Jeśli zwiąże się on z kobietą nadodpowiedzialną, ze skłonnością do matkowania, to efekt może być tylko jeden – całe to napięcie będzie skierowane w jej stronę, w agresywny i destrukcyjny sposób. W związkach opartych na wzajemnym szacunku zwierzamy się ze swoich kłopotów i napięć czy nawet rozładowujemy je w akceptowalny dla obu stron sposób, natomiast w przytaczanym przeze mnie przypadku napięcie jest tak duże, że może tylko ten związek wewnętrznie zniszczyć. W takich sytuacjach może dojść do tragedii, np. morderstwa popełnionego z zazdrości.

Izolacja od otoczenia

Przykłady, które przedstawiłem, łączy wspólna cecha: na początku mają rekompensować ból związany z wcześniejszym doświadczeniem samotności, ale później zaczynają tę samotność konserwować i umacniać. We wszystkich związkach przemocowych mamy do czynienia z pogłębiającą się izolacją od otoczenia. Oczywiście rodzaje izolacji mogą być różne: od wspólnego udawania przed światem, że wszystko jest cudownie, przez kontrolowanie z kim druga osoba można się spotykać, a z kim nie, aż do całkowitego odcięcia pary (albo rodziny) od otoczenia. Najgroźniejsze są te przypadki, kiedy obie osoby w tym współpracują. Kobieta może wstydzić się za swojego partnera i bronić go przed wszystkimi wokół, nawet przed swoim terapeutą. Może też mieć wyrzuty sumienia, że to z jej winy partner tak się zachowuje i ukrywać to przed bliskimi jako dowód własnych błędów. Może w końcu zwyczajnie bać się srogiej kary z jego strony. Mężczyzna natomiast może intuicyjnie czuć, że wyładowywanie się na własnej żonie jest dowodem na jego męską słabość – wtedy będzie zachowywał się szarmancko wobec niej w towarzystwie. Powodem takiego zachowania może być też oczywiście chęć wywarcia dobrego wrażenia albo strach przed konsekwencjami karnymi.

Wszystkie te zachowania, izolując parę, pozbawiają ją możliwości poznania innych, lepszych pomysłów na wspólne życie i bardziej konstruktywnych sposobów rozwiązywania problemów. Wirus się uaktywnia, tak długo odpychana samotność wraca ze zdwojoną siłą i atakuje na różne sposoby. Jeden z nich to wspomniana izolacja od otoczenia: nawet najlepszy partner czy partnerka nie są w stanie zaspokoić nam wszystkich społecznych potrzeb. O czym innym rozmawia się z koleżanką, o czym innym z matką, a o czym innym z mężem. Potrzebujemy otoczenia chociażby do tego, aby spostrzegać i oceniać własny związek na jego tle – a w konsekwencji mieć możliwość wzbogacania tworzonej z partnerem czy partnerką relacji. Jednym z najważniejszych elementów terapeutycznej pracy z osobami doznającymi przemocy (i stosującymi przemoc) jest odbudowywanie towarzyskich, koleżeńskich i przyjacielskich relacji. Koncentrowanie się wyłącznie na „tej najważniejszej osobie w moim życiu” to gwarantowany przepis na katastrofę.

Inną konsekwencją izolacji jest to, że wewnętrzna przestrzeń przemocowego związku staje się coraz bardziej patologiczna poprzez stosowanie destrukcyjnych mechanizmów obronnych przez obie strony. Kobieta może myśleć: może to moja wina, postaram się bardziej – ale wtedy on, we własnym świecie myśli: skoro się tak stara, to pewnie miałem rację. I błędne koło się zamyka. Im bardziej nie ma wyboru, tym bardziej wszelkie potrzeby czy frustracje kierowane są do jednej osoby: „straciłem pracę przez ciebie”, „zmarnowałeś mi życie” – ale też: „wczoraj mnie pobił, ale dziś może mnie przytuli”, „wczoraj mnie zwyzywała, ale przecież mam swoje potrzeby”. W ten sposób proces destrukcji się pogłębia, tworzą się dwa odizolowane światy, pełne bólu i upokorzeń. Dwie obce, samotne jednostki, których wiąże ze sobą siła przyzwyczajenia i wzajemnych pretensji i żalu, a czasem możliwość obarczenia kogoś odpowiedzialnością za swoje zmarnowane życie. Jeśli weźmiemy pod uwagę siłę rażenia zewnętrznej izolacji i pustkę wewnętrznego wyobcowania w związku, dopiero wówczas zrozumiemy słowa Ericha Marii Remarque’a: „Samotność, prawdziwa samotność bez złudzeń, to stan poprzedzający obłęd lub samobójstwo”.

Wojciech Kruczyński – psycholog i psychoterapeuta, Ośrodek Terapii i Edukacji Psychologicznej OTEP, Warszawa.

ŹRÓDŁO: http://www.niebieskalinia.pl/pismo/wydania/dostepne-artykuly/5817-wirus-samotnosci.         Dostep dnia 11.02.2019.

INFORMACJA

21 lutego 2019

Przemoc w rodzinie, to zamierzone i wykorzystujące przewagę sił działanie skierowane przeciwko członkom rodziny, które narusza prawa i dobra osobiste, powodując cierpienie i szkody.

RODZAJE PRZEMOCY

Fizyczna – naruszanie nietykalności fizycznej. Przemoc fizyczna jest intencjonalnym zachowaniem powodującym uszkodzenie ciała lub niosącym takie ryzyko, np.: popychanie, szarpanie, ciągnięcie, szturchanie, klepanie, klapsy, ciągnięcie za uszy, włosy, szczypanie, kopanie, bicie ręką, pięścią, uderzenie w twarz – tzw. „policzek”, przypalanie papierosem, duszenie, krępowanie ruchów, itp.

 

Psychiczna – naruszenie godności osobistej. Przemoc psychiczna zawiera przymus
i groźby np.: obrażanie, wyzywanie, osądzanie, ocenianie, krytykowanie, straszenie, szantażowanie, grożenie, nieliczenie się z uczuciami, krzyczenie, oskarżanie, obwinianie, oczernianie, krzywdzenie zwierząt, czytanie osobistej korespondencji, ujawnianie tajemnic, sekretów, wyśmiewanie, lekceważenie, itp. Przemoc psychiczna jest najczęstszą formą przemocy i jest trudna do udowodnienia.

 

Seksualna – naruszenie intymności. Przemoc seksualna polega na zmuszanie osoby do aktywności seksualnej wbrew jej woli, kontynuowaniu aktywności seksualnej, gdy osoba nie jest w pełni świadoma, bez pytania jej o zgodę lub gdy na skutek zaistniałych warunków obawia się odmówić. Przymus może polegać na bezpośrednim użyciu siły lub emocjonalnym szantażu. Np.: wymuszanie pożycia, gwałt, zmuszanie do niechcianych praktyk seksualnych, nieliczenie się z życzeniami partnerki/partnera, komentowanie szczegółów anatomicznych, ocenianie sprawności seksualnej, wyglądu, itp.
Ekonomiczna – naruszenie własności. Przemoc ekonomiczna wiąże się z celowym niszczeniem czyjejś własności, pozbawianiem środków lub stwarzaniem warunków,
w których nie są zaspokajane niezbędne dla przeżycia potrzeby. Np.: niszczenie rzeczy, włamanie do zamkniętego osobistego pomieszczenia, kradzież, używanie rzeczy bez pozwolenia, zabieranie pieniędzy, przeglądanie dokumentów, korespondencji, dysponowanie czyjąś własnością, zaciąganie pożyczek „na wspólne konto”, sprzedawanie osobistych lub wspólnych rzeczy bez uzgodnienia, zmuszanie do spłacania długów, itp.

 

Zaniedbanie – naruszenie obowiązku do opieki ze strony osób bliskich. Jest formą przemocy ekonomicznej i oznacza np.: nie dawanie środków na utrzymanie, pozbawianie jedzenia, ubrania, schronienia, brak pomocy w chorobie, nie udzielenie pomocy w potrzebie, uniemożliwianie dostępu do miejsc zaspokojenia podstawowych potrzeb: mieszkania, kuchni, łazienki, łóżka, itp.

 JEŚLI JESTEŚ OFIARĄ PRZEMOCY

PAMIĘTAJ

PRZEMOC TO DZIAŁANIE ZAMIERZONE I ŚWIADOME, NIC GO NIE USPRAWIEDLIWIA!

 

PRZEMOC TO ZACHOWANIE WYUCZONE – TEN KTO STOSUJE PRZEMOC MOŻE SIĘ TEGO ODUCZYĆ!

NA SKUTEK PRZEMOCY CIERPI CAŁA RODZINA!

DO PRZEMOCY DOMOWEJ MOŻE DOJŚĆ W KAŻDEJ RODZINIE, NIEZALEŻNIE OD JEJ STATUSU SPOŁECZNEGO I MATERIALNEGO CZY TEŻ POZIOMU WYKSZTAŁCENIA CZŁONKÓW RODZINY!

NIE UKRYWAJ TEGO FAKTU PRZED RODZINĄ, ZNAJOMYMI, SĄSIADAMI!

NIE DAJ SIĘ ZASTRASZYĆ ANI SZANTAŻOWAĆ!

PAMIĘTAJ! PRAWO JEST PO TWOJEJ STRONIE, ZGŁOŚ SIĘ DO ODPOWIEDNICH

INSTYTUCJI

  1. Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, Wietrzychowice 19, tel. 146418150;
  2. Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Tarnowie, ul. Szujskiego 66,
    tel. 146215683;
  3. Komisariat Policji w Żabnie ul. Sieradzka 19, tel 146282420 lub 148312420;
  4. Tarnowski Ośrodek Interwencji Kryzysowej i Wsparcia Ofiar Przemocy,
    ul. Szarych Szeregów 1, Tarnów-Mościce tel. 146553636; 146556659;
  5. Ośrodek Interwencji Kryzysowej w Nowym Sączu dla osób z powiatu tarnowskiego
    tel. 184990730; 184990495;
  6. Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia”
    801 120 002;
    infolinia 800 120 002.

 

Karta Dużej Rodziny

21 lutego 2019

Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Wietrzychowicach przypomina, że od stycznia 2019 roku, o przyznanie Karty Dużej Rodziny mogą ubiegć się nie tylko rodzice, którzy obecnie wychowują troje lub więcej dzieci lecz także rodzice którzy kiedykolwiek mieli na utrzymaniu troje lub więcej  dzieci.

Wnioski można pobrać i składać w GOPS Wietrzychowice pokój 25.

Szczegółowe informacje dotyczące KDR można uzyskać na stronie:

 https://www.gov.pl/web/rodzina/karta-duzej-rodziny-ogolne

Pomoc dla osób pokrzywdzonych przestępstwem oraz ich bliskich

21 lutego 2019

Fundacja im. Hetmana Jana Tarnowskiego zgodnie z umową nr DFS-II-7211.212.2019 zawartą z Ministerstwem Sprawiedliwości uprzejmie informuje, że realizuje projekt Ministerstwa w zakresie udzielenia pomocy osobom pokrzywdzonym przestępstwem i świadkom przestępstw i osobom im najbliższym ze środków Funduszu Sprawiedliwości, których dysponentem jest Minister Sprawiedliwości.

Projekt jest realizowany od 1 stycznia 2019 roku do 31 grudnia 2021 roku.

Jednocześnie informujemy, iż w ramach owego projektu został utworzony w Tarnowie przy ul. Krakowskiej 13 Okręgowy Ośrodek Pomocy Osobom Pokrzywdzonym Przestępstwem oraz Lokalne Punkty Pomocy Osobom Pokrzywdzonym Przestępstwem w Tuchowie, Bochni, Brzesku i Dąbrowie Tarnowskiej. Podstawowym celem działania ośrodka i lokalnych punktów jest zapewnienie wsparcia w uzyskaniu bezpłatnej i profesjonalnej pomocy prawnej, psychologicznej oraz innych świadczeń osobom pokrzywdzonym przestępstwem, z zachowaniem dyskrecji w zakresie świadczonej pomocy. Ośrodek oferuje:

  1. Organizowanie i finansowanie pomocy prawnej, w tym alternatywnych metod rozwiązywania konfliktów.
  2. Pokrywanie kosztów związanych z psychoterapią, pomocą psychiatryczną lub psychologiczną.
  3. Organizowanie i finansowanie pomocy udzielonej przez osobę pierwszego kontaktu (osoby pokrzywdzone oraz świadkowie).
  4. Pokrywanie kosztów świadczeń zdrowotnych, lekarstw w zakresie, w którym lek nie podlegałby refundacji lub w części, w której nie jest refundowany, wyrobów medycznych, w tym materiałów opatrunkowych, przedmiotów ortopedycznych oraz środków pomocniczych, w zakresie niezbędnym w procesie leczniczym doznanego uszczerbku na zdrowiu wynikającego z przestępstwa lub jego następstw.
  5. Pokrywanie kosztów związanych z kształceniem w szkołach i przedszkolach publicznych, w tym w ramach indywidualnego nauczania, a także w przypadku realizacji obowiązku przedszkolnego, szkolnego lub obowiązku nauki poza szkołą na podstawie art. 16 ust.8 Ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty odpowiednio do wieku i potrzeb edukacyjnych osób uprawnionych.
  6. Pokrywanie kosztów związanych z opieką nad dziećmi w żłobkach i klubach dziecięcych prowadzonych przez gminy w oparciu o przepisy ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3.
  7. Organizowanie i finansowanie szkoleń i kursów podnoszących kwalifikacje zawodowe oraz pokrywanie kosztów egzaminów potwierdzających kwalifikacje zawodowe.
  8. Pokrywanie kosztów czasowego zakwaterowania lub udzielania schronienia.
  9. Finansowanie okresowych dopłat do bieżących zobowiązań czynszowych i opłat za energię cieplną, energię elektryczną, gaz, wodę, opał, odbiór nieczystości stałych i płynnych za lokal mieszkalny lub dom jednorodzinny, do którego osoba pokrzywdzona posiada tytuł prawny, proporcjonalnie do liczby osób, stale zamieszkałych w tym lokalu lub domu.
  10. Finansowanie przejazdów środkami komunikacji publicznej lub pokrywanie kosztów transportu związanych z uzyskiwaniem świadczeń związanych z otrzymywaną pomocą.
  11. Pokrywanie kosztów żywności lub bonów żywnościowych.
  12. Pokrywanie kosztów zakupu odzieży, bielizny, obuwia, środków czystości i higieny osobistej.
  13. Finansowanie kosztów zorganizowanego wyjazdu uprawnionego małoletniego.

Pomoc świadkom i osobom im najbliższym będzie udzielana poprzez pokrywanie kosztów związanych z pomocą psychologiczną, w tym organizowanie i finansowanie pomocy udzielanej przez osobę pierwszego kontaktu.

Pomoc pokrzywdzonym przestępstwem, świadkom przestępstw i osobom im najbliższym będzie udzielana w n/w miejscach i czasie:

Lp. Miejsce świadczenia pomocy i kontakt telefoniczny Dni dyżurów osoby pierwszego kontaktu Godziny dyżurów osoby pierwszego kontaktu
1. Okręgowy Ośrodek Pomocy Pokrzywdzonych Przestępstwem w Tarnowie, ul. Krakowska 13 (IV piętro),

osoba pierwszego kontaktu (dyżur osobisty)
tel. 519 820 707

osoba pierwszego kontaktu(całodobowy dyżur telefoniczny)
tel. 517 884 741

poniedziałek
wtorek
środa
czwartek
piątek
sobota
Dyżur osobisty
9:00 do 16:00
9:00 do 16:00
13:00 do 20:00
10:00 do 17:00
9:00 do 16:00
9:00 do 13:00
tel. 519 820 707
Całodobowo dyżur telefoniczny

tel. 517 884 741

2. Lokalny Punkt Pomocy Pokrzywdzonym w Tuchowie, 33-170 Tuchów, ul. Jana Pawła II 4 (I piętro). Budynek Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. poniedziałek Dyżur osobisty

9:00 do 13:00

tel. 513 066 341

3. Lokalny Punkt Pomocy Pokrzywdzonym w Brzesku, ul. Jana Pawła II 2, 32-800 Brzesko. Dom Parafialny Kościoła Rzymskokatolickiego pw. Miłosierdzia Bożego. wtorek Dyżur osobisty

14:00 do 18:00

tel. 517 884 743

4. Lokalny Punkt Pomocy Pokrzywdzonym w Bochni, 32-700 Bochnia, ul. Karolina 14D . Budynek Ośrodka Interwencji Kryzysowej. sobota Dyżur osobisty

9:00 do 13:00

tel. 517 884 744

5. Lokalny Punkt Pomocy Pokrzywdzonym w Dąbrowie Tarnowskiej, 33-200 Dąbrowa Tarnowska, ul. Kościuszki 15a (I piętro). Budynek Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej i Wsparcia Rodziny. czwartek Dyżur osobisty

9:00 do 13:00

tel. 517 884 743